CCRF Logo

The Carbon Credit Retirement Fund (CCRF)

Wekelijks zet ik één vuilniszak huisvuil aan de weg. Per zak is dat 10 kilo, ofwel 520 kilo per jaar. Nou rij ik ook 40.000 km met mijn auto. Dat is 110 gram/km CO2. Wat nou als ik ook mijn 4.400 kilo CO2 in vuilniszakken zou doen en aan de weg zou zetten. Dat zijn er 440. Per week zou ik dan 1 zak huisvuil en 10 zakken CO2 aan de weg zetten. Het gekke is nu dat ik per jaar € 200 betaal voor 500 kilo huisvuil (dat is € 100 per ton) en € 0,00 voor al die vuilniszakken CO2 terwijl die heel veel meer maatschappelijke schade veroorzaakt.

Voor de industrie en in de energiesector zijn “uitstootrechten” verhandelbaar in het ETS. Bij het produceren van energie met duurzame middelen (zoals zonnepanelen, windmolens, hergebruik van warmte, biovergisting en het bijstoken van bomen in kolencentrales) ontstaat een CO2 certificaat, bijvoorbeeld een “Garantie van Oorsprong” (GVO). Het creeren van een GVO is verplicht om subsidie te krijgen binnen de SDE regeling. Dat registreren doe je bij bij Certiq. En daar gaat het gelijk mis.

Bij Certiq ontstaat de GVO pas als je deze toewijst aan een ‘ingeschreven handelaar’. Deze handelaren brengen die GVO;’s weer op de markt en daarmee wordt kolenstroom opeens groen stroom omdat er een GVO bij verkocht wordt. 

Maar wat nou als ik helemaal niet wil dat die GVO’s weer verkocht worden ? mijn eigen stroom is van mij en die gebruik ik zelf. Maar, omdat ik zelf produceer kan een handelaar dus iemand anders “groene stroom” verkopen omdat mijn! uitstootrecht meeverkocht wordt. 

Daarmee wordt aan een kWh kolenstroom of aan een kubieke meter aardgas een Garantie van Oorsprong (GvO) toegevoegd waarmee fossiele energie opeens “groen” geworden is. Ik wil mijn GVO’s dus helemaal niet toewijzen aan een handelaar, maarja, dan krijg ik geen subsidie. 

In mijn bedrijf LENS energie hebben we hiermee veel te maken. De door ons, of door onze klanten, opgewekte zonnestroom wordt direct verbruikt en vervolgens wordt het uitstootrecht gedwongen nóg een keer verkocht op de markt als groene stroom. Wat ik als particulier en wij als bedrijf willen is een handelaar vinden waaraan ik de GVO’s kan toewijzen zonder dat deze weer op de markt komen. Nu deze handelaar niet bestaat hebben we deze zelf opgericht en dat is de Caron Credit Retirement Fund (CCRF), een stichting met ANBI status die zich erop toelegt om CO2 rechten van de markt te halen. 

Het doel van de stichting is certificaten, de GvO’s, te ontvangen en/of op te kopen van derden zonder deze door te verkopen. Als GvO’s van de markt verdwijnen worden CO2 rechten schaarser, én, wordt er minder  ‘kolenstroom’ als groene energie verkocht. 

De idee is dat, doordat bedrijven CO2 uitstootrechten moeten kopen, het daardoor duurder wordt om CO2 uit te stoten, waarmee besparende maatregelen eerder binnen het bereik komen. Dat dit systeem niet werkt komt omdat de rechten veel te goedkoop zijn. Een ton CO2 uitstootrecht kan opgekocht worden voor € 3. Zou ik voor die 440 vuilniszakken CO2 van mijn auto rechten kopen dan kost mij dat slechts een schamele €14 per jaar ! 

De maatschappelijke schade die een ton CO2 veroorzaakt zijn berekend in (de herziening van) het Stern rapport op €170 per ton. Dan zou ik aan CO2 rechten €750 kwijt zijn. Dat klinkt al aannemelijker om 440 vuilniszakken per jaar in de berm te kieperen. 

Dat de GvO zo goedkoop zijn komt omdat er veel teveel rechten op de markt gebracht worden, onder andere door al die dubbeltellingen. 

Het systeem heeft daarmee direct negatieve maatschappelijke gevolgen, zowel sociaal als ecologisch. Sociaal, omdat fossiele energie als groene energie verkocht wordt (zogenaamde “sjoemelstroom”) en ecologisch omdat de incentive om CO2 te besparen (het doel van het hele systeem) niet bereikt wordt. Op microniveau is het schandalig dat maatschappelijk georiënteerde, duurzame bedrijven, coöperaties en lokale initiatieven, gedwongen worden om mee te werken aan het uitstoten van CO2. Daarbij is het systeem dermate complex dat de meeste initiatieven er niet bij stil staan dat dit Uberhaupt het geval is. 

CCRF wil de balans tussen sociaal maatschappelijke en ecologische vooruitgang helpen herstellen door organisaties een alternatief te bieden; een loket bieden om rechten aan toe te wijzen. CCRF belooft deze rechten van de markt te halen en te houden.

Daarom is de stichting als ANBI opgezet, opereert ze in co-creatie met grotere partijen, zoekt ze samenwerking met lokale initiatieven. Daarbij beoogt ze de fouten in het systeem van rechten op de agenda te zetten bij bedrijven en in de politiek.

De initiatiefnemer, Christiaan Brester, is directeur van LENS energie. LENS is een social enterprise in de duurzame energie ontwikkeling. Met LENS heeft CCRF haar “launching customer”. Daarnaast bestaat er interesse vanuit lokale initiatieven (zoals Urgenda) om gebruik te maken van de mogelijkheden die het fonds biedt om haar rechten transparant van de markt te houden. Ook Alliander ziet bestaansrecht in het initiatief, als bijlage heb ik de aanbeveling vanuit de directie van Alliander bijgevoegd (bijlage Pallas Agterberg).